Lessen van wilde paarden - Voedsel

Beginpagina wilde paarden | Natuurlijk gedrag | Leefgebied | Voedsel | Water | Rangorde | Rust | Spel en strijd | Voortplanting | Andere grazers | Fotoalbum

Eten en bewegen

Wilde paarden besteden meer dan de helft van de tijd aan eten. In de winter wordt dit nog meer omdat de gewassen dan minder voedingswaarde hebben en er dus meer van gegeten moet worden, terwijl de paarden daarnaast ook meer energie verbruiken door de gure weersomstandigheden.
Het spijsverteringsstelsel van een paard is ingesteld op voortdurende toevoer van kleine beetjes karig voedsel. Het eetproces van een wild paard wordt dan ook gekenmerkt door een hapje hier, een hapje daar, een beetje van dit, een beetje van dat. Er wordt dus veel gelopen tussen het knabbelen door en er wordt niet in hoog tempo ‘geschrokt’. Dit in tegenstelling tot het grazen van onze gedomesticeerde paarden in hun malse weides. Zij hebben als het ware een ‘snoeptrommel’ voor hun neus die ze achter elkaar leeg kunnen eten zonder daarvoor veel te hoeven bewegen.
In het Paddockparadijs kunnen we beweging tijdens het eetproces aanmoedigen door zoveel mogelijk kleine beetjes hooi langs het pad te verspreiden. Gedreven door nieuwsgierigheid en honger zullen de paarden het hele pad gaan verkennen. Ze zullen bij ieder hoopje een beetje eten en voordat het op is alweer verder lopen. De concurrentie tussen de kuddeleden doet daarbij ook een duit in het zakje. Om het de paarden mogelijk te maken ‘een beetje van dit en een beetje van dat’ te eten zou het goed zijn ze een mix van verschillende hooisoorten aan te bieden, maar dit zal in de praktijk helaas niet altijd haalbaar zijn.
Om het eetproces te vertragen kunnen we het hooi verstrekken op manieren die haastig schrokken onmogelijk maken, door bijvoorbeeld fijnmazige hooinetten of hooibakken met draadmatten (zie ook Hooivoersystemen) te gebruiken. Dat houdt bovendien de paarden lekker lang bezig en gaat dus verveling tegen.

Meer dan alleen gras

Paarden eten in het wild veel meer dan alleen gras. Kruiden, takken, knoppen, bladeren, vruchten e.d. maken hun menu veel gevarieerder dan dat van onze weidepaarden, die voornamelijk gras eten. Dat veelal rijk bemeste gras is ook nog eens veel minder structuurrijk dan de onbemeste, schrale, stengelige grassen in de natuur. Probeer door goed onderhoud en beperkte en juiste bemesting een weide te creëren met een grote variatie aan schrale grassen en kruiden (zie ook Weidebeheer).
Geef zo nu en dan ook eens wat takken en maak bijvoorbeeld een kruidenhoekje waar je de paarden af en toe op kunt laten.

Voeren vanaf de grond

Jaime Jackson adviseert zoveel mogelijk vanaf de grond te voeren. Wilde paarden eten probleemloos van een bodem met vuil, zand, klei, gravel, vulkanische rotsen etc. Waarschijnlijk is knabbelen aan aarde en andere natuurlijke bodems goed of zelfs essentieel voor de vertering en gezondheid van paarden.
Wilde paarden halen hun zouten en mineralen ook uit de bodem, ze slaan bijvoorbeeld met hun hoeven op kalkrotsen en vermalen vervolgens de stukken kalk tussen hun kiezen. Je zou dus ook een zout- en mineralenblok in stukken kunnen breken en deze hier en daar langs het pad neerleggen.

Volgende pagina

Terug naar vorige pagina


Heb je vragen, opmerkingen, tips of ervaringen m.b.t. dit onderwerp?
Hieronder kun je reageren. Alvast bedankt voor je reactie!

4 opmerkingen:

  1. Ik heb al een tijdje het idee om kruiden te zaaien in onze weide. Heeft iemand meer kennis over welke kruiden aan te raden zijn voor paarden.
    En ik vroeg me ook af of het nodig is om elk jaar de weide te sproeien tegen onkruid en of deze besproeiing dan ook niet de kruiden weer zou vernietigen?

    Groetjes,Sara

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi Sara,

    Bedenk wel dat kruiden die je zelf inzaait vaak niet aanslaan in de wei. Het eerste jaar komt dan alles netjes op, maar het jaar daarna is vaak een groot deel van de kruiden weer verdwenen omdat ieder kruid om bepaalde omstandigheden vraagt (grondsoort, vochtig/droog, schaduw/zonnig, veel betreden of juist niet etc.) die lang niet altijd voorhanden zijn. Vaak draait het inzaaien van kruiden in de wei dan ook uit op een (dure) teleurstelling omdat je er een jaar later vrijwel niets meer van terugziet.

    Elk jaar de weide sproeien tegen onkruid is niet aan te raden. Door ervoor te zorgen dat de wei niet te intensief begraasd (te kort afgegraasd, kale plekken) en door te veel paarden belopen wordt (onkruid is vaak dol op een verdichte bodem) kun je al aardig voorkomen dat er te veel onkruid gaat groeien. Natuurlijk is het nooit helemaal te voorkomen, maar als je onkruid hebt is het beter om te proberen dit handmatig te verwijderen (of evt. zeer plaatselijk te spuiten) dan heel de wei te spuiten. Soms zit er echter weinig anders op dan alles te spuiten, bv. als je wei is veranderd in een zee van boterbloemen, paardenbloemen of klaver en al het gras verdrongen wordt.
    Als je je weide laat spuiten vernietigt dit trouwens ook de kruiden die je zelf ingezaaid zou hebben.

    Groetjes, Marja

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Moet een weiland altijd in 2 delen verdeeld zijn, of een "reserve" wei hebben ? Zodat je de paarden van wei kunt afwisselen, en het gras op het nadere stuk/wei terug kan groeien ?
    Of kan 1 enkele wei zonder dat die wordt ingedeeld ook waar de paarden 24/7 het hele jaar door op staan ?

    Alvast bedankt
    Angel

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hoi Angel,

    Je geeft zelf al aan wat het voordeel is van een wei die in tweeën is gedeeld: een gedeelte heeft dan altijd rust om te herstellen.
    Als je heel veel grond hebt en weinig paarden kan één wei natuurlijk ook, omdat dan de belasting van die wei niet zo hoog is. Meestal moet je toch proefondervindelijk vaststellen wat op je eigen terrein het beste is omdat het van veel factoren afhankelijk is.

    Groetjes,
    Marja

    BeantwoordenVerwijderen